آموزش و پرورش و عدالت آموزشی

در جهت برخورداری یکسان همگانی از آموزش و پرورش مدتی است که ملت های جهان به این نتیجه رسیده اند که برخورداری یکسان همگان از آموزش و پرورش یعنی اینکه هر کس در داخل یک نظام آموزشی امکان توفیق یکسان داشته باشد.برخورداری یکسان یعنی برخورداری از کلاس درس، از برنامه های غیرمدرسه ای، از معلمان کافی، همچنین از بهبود محتوا و فرآیند آموزش و یادگیری و از سازمان خدمات آموزشی و مشارکت شاگردان و مردم محل در تصمیم گیری و برنامه ریزی اداره خدمات آموزشی. بدون مشارکت همگانی مردم در فرآیند تصمیم گیری های آموزشی نتایجی جز طبقاتی شدن آموزش و پرورش در جهت حفظ منافع منابع قدرت نمی انجامد.

مدرسه ای در یکی از روستاهای نی ریز فارس

 چنان که در جامعه ای  نابرابری های اقتصادی و اجتماعی به شکل گسترده ای نمایان باشد، ادعای همگانی بودن آموزش و پرورش تنها یک شعار بیش نیست.بدون تردید در جامعه ای که امکانات فرهنگی، اقتصادی،سیاسی تنها در دسترس و انحصار طبقه و گروه خاصی قرار داشته باشد، واژه عدالت آموزشی مفهومی بی معنی خواهد بود به سبب اینکه زمانی که برخی از گروه های جامعه از امکانات مالی و امتیاز های سیاسی و طبقاتی ویژه ای برخوردارند همین برخورداری ویژه به این گروه های خاص به آنها امکان می دهد از امکانات و خدمات آموزشی که ظاهرا در اختیار همگان است، به نحو مطلوب تری استفاده نمایند. جامعه ای که در آن فقر مادی مانع دسترسی به آموزشی مطلوب باشد، در جامعه ای که فقرا توانایی فرستادن فرزندان خود را به مدرسه نداشته باشند و در جامعه ای که کودکان به سبب اینکه پدران و مادران آنها از عهده هزینه های تحصیلات فرزندان خود حتی وقتی مدرسه مجانی است بر نمی آیند و به همین دلیل دیر یا زود مجبور می شوند مدرسه را ترک  نمایند… شعار همگانی بودن آموزش و پرورش چیزی جز دهن کجی به طبقات فرودست جامعه نخواهد بود.
تا زمانی که برخی ازگروههای مردم از امتیازات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی برخوردارند که به آنها امکان می دهد از خدمات آموزشی که در اختیارشان قرار می گیرد به نحو مطلوب تری استفاده کنند، عدالت آموزشی مفهومی بی معنی خواهد بود.
مطالب مرتبط: آموزش و پرورش، تحصیلات همگانی و عدالت اجتماعی

About عبدالرضافارسی

عبدالرضا فارسی کارشناس ارشد روانشناسی مشاوره تحصیلی، ازدواج، کودک و نوجوان تلفن: 09363732767